^^ Au ~ Ju ~ Mu ~ JuNG ....

นิทานรอบดวงไฟ

สัมผัสอันพิเศษเฉพาะเผ่าพันธุ์บอกให้ปีกใสรู้ว่า ค่ำคืนนี้ธรรมชาติมีบาง

อย่างเปลี่ยนแปลง คำรามของฝนหลงฤดูในเดือนเมษายน แม้แผ่วเบาจนแทบจะเป็นหนึ่งเดียวกับความสงัดเงียบ แต่ความแปลกแยกแห่งน้ำหนักเสียงนั้น ก็ล่องลอยผ่านใบไม้และสายลมยามเย็นมาแจ้งข่าวจนได้

เสียงแม่เรียกหาปีกใสดังเป็นระยะสลับกับการสาละวนเก็บข้าวของ พี่ปีกแก้วซึ่งแต่งงานมีครอบครัวไปแล้วจูงปีกใสเข้าไปในห้อง บอกให้รีบแต่งตัว ส่วนพ่อดูจะหงุดหงิดไม่น้อยที่ปีกมอม พี่ชายของเธอไม่อนาทรกับความตื่นเต้นของครอบครัว

“ปีกมอม ลูกพร้อมแล้วหรือ คราวนี้ลูกจะพลาดอีกไม่ได้แล้วะ” ทุกคนรู้ว่าพ่อพยายามข่มน้ำเสียงให้ดูเยือกเย็นลงทั้ง ๆ ที่กำลังเดือดมาก

“ไม่พร้อมหรอก ผมไม่คิดจะพร้อมมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว แต่พ่อให้ไป ผมก็จะไป” เนื้อความที่พูดฟังดูห้าวหาญ แต่เขาไม่กล้าสบตาพ่อด้วยซ้ำ

“เอาใหญ่แล้วนะปีกมอม ถียงทุกคำไม่มีหยุด เธอน่าจะชื่อปากมอมเสียเลย” พี่ปีกแก้วโวยอย่างอดไม่ไหว เธอรีบออกมาดูอาการของพ่อ เพราะทุกครั้งของการพูดคุยกับปีกมอมจะจบลงด้วยอาการโรคหัวใจและความดันโลหิตสูงกำเริบเสมอ

แต่วันนี้พ่อเปลี่ยนไป ฝืนยิ้มบอกว่าไม่เป็นไร เสไปถามพี่ปีกแก้วว่าน้องแต่งตัวเสร็จแล้วหรือ ปีกใสก็อยากออกไปดูพ่อ แต่แม่ส่งสายตามาปรามไว้

“หนูเป็นความหวังของพ่อ อย่าให้ต้องเสียใจกันอีก”

“ค่ะ แต่พี่ปีกมอมเค้า...”

“ช่างเถอะ”

ปีกใสนิ่งไปนาน จนแอบเห็นน้ำตาของแม่นั่นแหละถึงรู้ว่า “ช่างเถอะ” ของแม่ไม่ได้หมายความว่าช่างเถอะเลย

ตะวันดวงแดงรอนแสงลงเต็มทีแล้วเมื่อพ่อพาครอบครัวบินออกมา

ปีกมอมบินไปหาวไปเหมือนไม่ยินดียินร้าย มองลงไปเบื้องล่าง ป้ามดดำขบวนขนไข่ออกจากรังเป็นทิวยาว

          “เร็วเถอะลูก ฝนไล่หลังมาแล้ว” พ่อพูดโดยไม่ยอมละสายตาจากตัวตึกเบื้องหน้าที่เริ่มวาวแสงไฟ จนดูเรืองงามกลางฟ้าสีน้ำเงินก่ำ

          บนฟ้าวันนี้ ไม่ใช่เพียงครอบครัวของปีกใสเท่านั้น หากแต่ดูเหมือนว่า แมลงเม่าทั้งป่าจะออกมาโดยพร้อมเพียงกัน พ่อยิ้มขรึม ๆ ให้กับอาแมลงเม่ารังข้าง ๆ เขายิ้มสงวนท่าทีตอบกลับมา

          “ขอให้ลูกคุณโชคดีครับ” พ่ออวยพร

          “เช่นกันครับ อ้าวนั่นปีกมอมไปกับเขาด้วยหรือ ไหนบอกว่าไม่เอาแล้วไง” คุณอาพูดยิ้ม ๆ ปีกมอมฮึดฮัดไม่พอใจ แต่พ่อเอาปีกแตะไหล่เป็นเชิงเตือนไว้ก่อน

          “โง่ไปได้ เขาพยายามยั่วแกรู้ไหม” พ่อดุหลังจากที่บินห่างออกมา

          “ผมรู้ แต่ผมก็เคยพูดไว้อย่างนั้นจริง ๆ นี่เขาไม่เอาไปนินทากันทั่วแล้วหรือ เสียคำพูดก็ไม่เป็นลูกผู้ชายกันเท่านั้นเอง”

            “ถ้าคิดอย่างแก ลูกผู้ชายก็หมายความว่าโง่แล้วโง่เลย ไม่ต้องคิดใหม่ ไม่ต้องเลือกทางเดินให้ชีวิตใหม่ อย่างนั้นหรือ”

          เป็นภาระของแม่กับพี่ปีกแก้วอีกนั่นแหละ ที่แยกพี่ปีกมอมซึ่งอ้าปากเถียงคอเป็นเอ็นให้บินห่างออกไป ปีกใสบินกระแซะข้างพี่ชาย เขายังดูอารมณ์ไม่ดีนัก แต่ก็เอื้อมปีกมาขยี้หัวน้องสาวเบา ๆ

          “ทำไมเราต้องไปเข้ากองไฟด้วยล่ะพี่”

            “ไปถามพ่อซี ถามฉันเดี๋ยวเขาก็หาว่าถูกล้างสมองอีกคน”

            “ก็เอาอย่างที่พ่อบอกพี่ก็ได้”

            “ภูมิคุ้มกันมั้ง”

            “อะไรนะ”

            “ภูมิคุ้มกัน” เขาเน้นน้ำเสียง “ว่ากันว่าถ้าเราได้ผ่านหลักสูตรการอังความร้อนอย่างถูกวิธีจากดวงไฟแล้ว สังคมแมลงเม่าก็ยอมรับว่าเรามีความสามารถในการดำรงชีวิต พ่อแม่จะตายตาหลับ”

            “พี่ว่าไงล่ะ มันจริงไหม”

            “ก็คงจริงมั้ง พ่อกับแม่เราเค้าก็เคยผ่านกันมาแล้วนี่”

            “อ้าว แล้วทำไมพี่ถึงไม่ยอมเชื่อ เวลาที่พ่อบอกให้ไปแข่งกันแย่งเข้ากองไฟกับเขา”

            “ไม่ใช่ไม่เชื่อ แต่ฉันไม่ชอบ”

            “อย่างคราวก่อน....”

            “คราวนั้นแหละ ฉันทนไม่ได้ที่จะต้องไปเบียดแย่งกัน ฉันว่าวิธีการมันดูทุเรศ ใครเบียดสู้เขาไม่ได้ ปีกหลุดปีกร่วง บอบช้ำ เสียท่าเสียที เสียแมลงเม่าไปเลย ไอ้ทีหลุดเข้าไปได้ ฉันเห็นบางตัวมัวแต่หลงระเริง ร่อนเล่นกับไฟ ปีกไหม้ เสียไปอีกเหมือนกัน”

            “มองอะไรแต่ที่มันร้าย ๆ ทั้งนั้น” ปีกใสค่อนพี่ชาย “แย่งคนอื่นเขาเข้าไปได้แต่ไม่รู้ว่าควรทำตัวอย่างไรก็ช่วยไม่ได้”

            “มันจอมปลอมไง” น้ำเสียงของเขาเยาะเย้ยเต็มที

“อย่างแรกก็ตัวมันนั่นแหละที่จอมปลอม นึกว่าที่เข้าไปได้นั่นเก่งแล้ว เปล่า ดวงดีมั้ง อีกอย่างก็ไอ้ดวงไฟนั่นจอมปลอมเก่าคร่ำคร่า ส่องสว่างให้ดูน่าเลื่อมใสไปงั้นแหละ ไม่มีความรู้ความร้อนอะไรหรอก”

            “คิดบ้า ๆ”

          “ช่างฉันเถอะ ดีแล้วแหละที่แกไม่คิดอย่างฉัน คราวนี้ถึงทีที่แกต้องลงแข่งกับบ้านอื่นเขาด้วย อย่าให้พลาดเชียวนะ เดี๋ยวจะถูกเคี่ยวเข็ญให้เข้าแข่งใหม่อย่างฉันอีก”

            “พี่ไม่คิดบ้างหรือว่ามันเป็นหน้าที่”

          “เหรอ ดีนี่”

            “ไม่ต้องมาเยาะหรอก พี่ไม่ได้เกิดมาอยู่ตัวเดียวในโลกนี้นะ ถ้าพี่ว่าการเข้าไปจะทำให้พ่อแม่ตายตาหลับได้ ก็น่าจะทำ”

            ปีกมอมมองหน้าน้องสาว ปีกใสก้มหน้าครุ่นคิด

          “ฉันก็ไม่ชอบแย่งชิงกับเข้าหรอก แต่ฉันจะทำ เพราะคิดว่าต้องทำ” เธอบอกมาเสียงอ่อย “คงจะดีกับตัวเองด้วยมั้ง ถ้าได้รู้ว่า ไอ้ที่พี่ว่าจอมปลอมน่ะ มันเป็นอย่างไร”

            “อย่าไปเอาที่ฉันพูดมาใส่ให้รกหัว พี่ปีกแก้วเขาก็เคยผ่านมาแล้ว ไม่เห็นเขารู้สึกเหมือนฉันเลย”

            “พี่รู้ใจเธอหรือ วันก่อนฉันกระซิบถามเธอว่า ดวงไฟเป็นอย่างไร พี่ปีกแก้วพูดว่า เบ้าหลอม”

          ปีกมอมหัวเราะก๊าก

          “ไม่ยักรู้แฮะ ว่าพี่เค้าก็คิดอย่างนี้ ต่อหน้าคนอื่นละว่าเราฉอด ๆ เชียว แต่แกอย่าเอาไปพูดดังนักนะ พ่อคงไม่ชอบนักหรอก”

            “ทำไมพี่เค้าถึงมองในแง่นี้ ในเมื่อความรู้ที่พี่ปีกแก้วเอาไปใช้ทำงานก็ได้มาจากกองไฟ”

            “ก็เพราะกองไฟสอนแต่สิ่งที่คิดว่าแมลงเม่าตัวนั้นต้องไปทำนะซี สอนเพื่อให้เขาไปเป็นแรงงานในส่วนที่ขาดแคลน หลอมให้เขาออกมาเพื่อเป็นกลไกในการสร้างวัตถุให้กับสังคม แกดูในใบประกาศชวนเชิญซี กองไฟเขาจะสร้างให้แกเป็นหมอ เป็นนายช่าง เป็นนักสร้างรัง หลุดออกมาจากเบ้าหลอมได้ แกก็ต้องเดินตามรางที่เขาหล่อไว้ ครูคนหนึ่งในป่าภาคเหนือโน่นยังเคยพูดเลยว่า ดวงไฟกลายเป็นเครื่องมือรับใช้นโยบายพัฒนาอุตสาหกรรม ไม่ใช่เพื่อให้แกมีความรู้”

            “นี่พี่ปีกแก้วเธออึดอัดขนาดนี้เชียวหรือ”

            “มันขึ้นกับว่าเธอยอมรับสภาพมันได้แค่ไหน ถ้าแม้เธอคิดว่าโดนหลอม แต่หันไปดูตัวอื่น ๆ มันก็ถูกหลอมเหมือนกันหมด ก็อาจปลง ๆ ไปกับมันได้”

            “ยังไงยังไง ฉันก็ว่าเธออึดอัดอยู่ดีนั่นแหละ อย่างพี่นี่ไม่ชอบก็บอกได้ว่าไม่ชอบ แต่พี่ปีกแก้วต้องเก็บเอาไว้ แล้วแสดงออกอีกอย่าง” ปีกใสหัวเราะเสียงปร่า

          “เราไม่น่าคุยเรื่องนี้กันในตอนนี้เลยนะ อีกไม่กี่อึดใจฉันก็ต้องไปแย่งเข้ากองไฟกับเขาแล้ว”

            “น้องอย่าลืมสิ่งที่ตั้งใจไว้ซี” เขาเปลี่ยนสรรพนามเรียกน้องสาว เสียงอ่อนโยนลง “โดยเฉพาะหน้าที่ต่อตัวเอง ไปค้นหามันดู จริง ๆ แล้วมันอาจจะไม่จอมปลอมก็ได้”

            “ยุให้ฉันไปค้นหา แล้วสิ่งที่พี่หาล่ะ เจอหรือยัง”

            “อะไร”

          “แต่งตัวมอม ๆ ทุเรศ ๆ บอกว่าแสวงหาอะไรอย่างนี้ ค้นพบอะไรที่หาแล้วหรือยัง” น้องสาวยิ้มล้อ “หรือว่า จะเป็นตัวแสวงหาได้ ต้องเริ่มด้วยการทำตัวให้ดูโทรม ๆ เสียก่อน”

            “ช่างฉันเถอะ ทำอย่างนี้ มันช่วยลดอัตตาในตัวไปตั้งเยอะ”

            “จอมปลอมมากกว่า”

          “แกอย่ามาถือโอกาสเปลี่ยนเรื่อง จะไม่ไปแข่งกับเขาละซีท่า”

เด็กสาวมองออกไปนอกหน้าต่าง เมฆที่ครึ้มฟ้ามาตั้งแต่ก่อนค่ำบังดวงดาวไว้จากสายตา ดวงไฟที่เคยสว่างอยู่หน้าบ้านก็พรางเลือนไป ด้วยแมลงเม่านับหมื่นนับแสนที่กลุ้มรุมวนเวียนและแย่งชิงกันเข้าใกล้ไฟดวงนั้น

          ที่ขอบมุ้งลวดกรุหน้าต่าง แมลงเม่าตัวหนึ่งเกาะนิ่งอย่างไม่อินังดวงไฟ เธอคิดเล่น ๆ ว่ามันคงพิการหรือมิฉะนั้นก็ขี้เกียจเกินปรกติวิสัย ย่องเข้าไปใกล้หมายจะสะกิดเตือนให้ไปเบียดเล่นกองไฟอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับพบว่า มันส่ายหน้าและยักไหล่อย่างไม่แยแส

          เด็กสาวตะลึงไปชั่วครู่ ก่อนจะบอกกับตัวเองว่าคงตาฝาดหรือไม่ก็ฟุ้งซ่านเพราะเหตุที่ใช้เวลาอ่านหนังสือมากไป เธออยากจะพักสาวตาพักสมองให้นานกว่านี้ แต่จะทำอย่างนั้นได้อย่างไร พรุ่งนี้จะเป็นวันสอบแข่งขันครั้งสำคัญที่สุดในชีวิตแล้ว

                                                                                                                    ฉันดื่มดวงอาทิตย์ : บินหลา สันกาลาคีรี